Start Pedagog szkolny

Pedagog szkolny

420825 4149571975151 1791706559 n modified modified

mgr Anna Gąsior - Magierowska


Kontakt: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.


Facebook: https://www.facebook.com/ZS.ZDZ.w.Rzeszowie

NK: http://nk.pl/#profile/39646428

GG: 6847824

tel. szkoła: 17 862 80 93


Zapraszam także na stronę pedagoga na You Tube: http://www.youtube.com/user/andzia2109?feature=BF

poniedziałek 9.40 - 13.10
wtorek
środa 9.40 -12.20
czwartek 8.00 - 9.35, 10.30 - 11.15
piątek 8.00 - 9.35, 10.30 - 11.15

 

 

OGŁOSZENIA:

 

3 grudnia gościliśmy Artura Cerońskiego i Mirosława Kolczyka, którzy opowiadali o swoich wyborach życiowych oraz o konsekwencjach tych decyzji. Więcej na ten temat znajdziecie:
http://rzeszow.gazeta.pl/rzeszow/1,34962,12975477,Gangster__ktory_zabil_czlowieka__teraz_glosi_Slowo.html
oraz http://supernowosci24.pl/byli-gangsterzy-i-narkomani-przemawiaja-do-mlodziezy/

Informacje do przemyślenia

AGRESJA

Agresję definiuje się najczęściej jako świadome, zamierzone działanie, mające na celu wyrządzenie komuś szeroko rozumianej szkody - fizycznej, psychicznej lub materialnej. W szczególnych warunkach agresja może przeradzać się w przemoc.
Przemoc to wykorzystanie swojej przewagi nad drugim człowiekiem ( fizycznej, emocjonalnej, społecznej, duchowej). Mamy z nią do czynienia wówczas, gdy osoba słabsza (ofiara) poddana jest przez dłuższy czas negatywnym działaniom osoby lub grupy osób silniejszych (sprawcy przemocy).


Formy przemocy szkolnej to:


Bezpośrednia przemoc fizyczna - bicie, kopanie, plucie popychanie, szarpanie, wymuszanie pieniędzy, zabieranie przedmiotów, niszczenie własności, przezywanie, wyśmiewanie
Bezpośrednia przemoc słowna i niewerbalna - dokuczanie, przezywanie, wyśmiewanie, wyszydzanie, obrażanie, ośmieszanie, grożenie, rozpowszechnianie plotek i oszczerstw (również poprzez sms-y i internet), pokazywanie nieprzyzwoitych gestów
Pośrednie formy przemocy - namawianie innych do ataków fizycznych lub słownych, naznaczanie, wykluczanie i izolowanie z grupy / http://www.szkolabezprzemocy.pl/73,przemoc-w-szkole/

 

Przemoc to nie tylko bicie, ale wszystkie sytuacje, kiedy silniejszy, bardziej pewny siebie lub starszy uczeń/grupa uczniów krzywdzi słabszego od siebie. Często" ofiara" czuje się bezsilna i wierzy, że to jej wina. Warto, abyś wiedział:
Nie jesteś winien, że cię to spotyka.
Nikt nie zasługuje na takie traktowanie. I nikt nie ma prawa cię tak traktować.
Nie jesteś jedyny.
To przydarza się wielu dzieciom. Gdyby w każdej szkole zebrać na korytarzu wszystkich uczniów, którzy doświadczają przemocy kilka razy w tygodniu
- utworzyliby jedną klasę.
Nie jesteś skazany na przemoc. Przemoc można powstrzymać.
Jeżeli doświadczasz przemocy w domu, szkole lub gdziekolwiek indziej - pamiętaj nie jesteś sam.
Nie milcz - milczenie to przyzwolenie! Powiedz nie i powiedz o swoim problemie. Nie pozostaniesz bez pomocy!


KOMUNIKACJA MIĘDZYLUDZKA


"Porozmawiajmy "- to proste rozwiązanie wielu problemów w dzisiejszych czasach internetu i braku podstawowych umiejętności interpersonalnych bywa zapominane.Często gdy w grę wchodzą emocje i uczucia zapominamy przysłowiowego "języka w buzi". Dlatego też w tych kilku słowach postaram się przypomnieć podstawy komunikacji interpersonalnej. Komunikacja daje nam szansę na wymianę myśli, współdziałanie, podążanie w tym samym kierunku. Dzięki niej dowiadujemy się, co czują i myślą inni, a także możemy wyrazić siebie.


Pojęcie komunikowanie pochodzi z łacińskiego communico, oznaczającego „czynić wspólnym, coś z kimś dzielić”, a także „komuś czegoś użyczyć, udzielić, dopuścić do udziału”. Polskie określenie komunikacja jest bliskie znaczeniowo angielskim „communication” oraz „communicate”. Najczęściej komunikowanie się rozumiemy jako przekazywanie wiadomości pomiędzy nadawcą, a odbiorcą. (Z. Necki, Komunikacja międzyludzka)


Komunikację możemy podzielić na werbalną (słowną) , nie werbalną (np. mimika, gesty) i pisemną.


Do popularnych form komunikacji ustnej zaliczymy przemówienia, rozmowy indywidualne czy grupowe, nieformalne sieci plotek i pogłosek. Komunikacji werbalnej zwykle towarzyszy forma niewerbalna, na jaką składać się takie akty jak:
• Gestykulacja, a więc ruchy rąk, dłoni, palców, nóg, stóp, głowy i korpusu ciała;
• wyraz mimiczny twarzy – jego bogate możliwości przekazywania zarówno stanów psychicznych, jak i informacji obiektywnych;
• dotyk i kontakt fizyczny – w zróżnicowanej gamie od łagodnego głaskania do brutalnego uderzenia;
• wygląd fizyczny – sposób ubierania się, czesania, ozdabiania, malowania, ekspozycji wizualnej zarówno mężczyzn, jak i kobiet;
• dźwięki paralingwistyczne – takie, jak westchnienia, pomruki, płacz, sapanie, gwizdanie, jęki, śmiech, przydźwięki w rodzaju „eee”, „yyy”, czyli wszelkie odgłosy które nie tworzą słów i ich części;
• kanał wokalny – intonacja, akcentowanie, barwa głosu, rytm mówienia, szybkość mówienia, wysokość głosu;
• spojrzenia – kontakt wzrokowy, w którym jakość i długość spojrzeń jest znaczącym elementem komunikacji;
• dystans fizyczny między rozmówcami – odległość między nimi w trakcie rozmowy jest ważną informacją m.in. o wzajemnych postawach, poziomie intymności sympatii itd.; niemal niezależną problematyką jest zjawisko „inwazji” w przestrzeń osobistą człowieka, zbliżenie się na odległość poniżej 40cm, a także „inwazja” wzrokowa, dźwiękowa, zapachowa;
• pozycja ciała – tu najważniejsze są: poziom napięcia bądź rozluźnienia i otwartość bądź zamknięcie;
• organizacja środowiska – w skali osobistej (architektura wnętrz) i w skali publicznej
(komunikowanie poprzez architekturę i urbanistykę) – chodzi o użycie form przestrzennych jako komunikatów estetycznych, ideologicznych i użytkowych; do tej grupy zaliczamy też tak szeroką skalę zjawisk, jak meble, obrazy, zdjęcia jako komunikaty /Z. Nęcki, Komunikacja międzyludzka/


Co przeszkadza w komunikacji?


Bariery komunikacyjne


Różnice kulturowe- nasza przeszłość i wpisane w nią doświadczenia w decydujący sposób wpływają na nasz system poznawczy. Różnice w interpretacji tej samej wypowiedzi przez kilka osób wynikają z faktu, iż każdy posiada własny kontekst poznawczy (bagaż doświadczeń), który w sposób nieświadomy wpływa na sposób myślenia.


Brak umiejętności decentracji– pełne zrozumienie rozmówcy możliwe jest dzięki przyjęciu jego perspektywy. Ktoś kto całą swoja świadomość skupia na własnej osobie- nie jest zdolny przyjąć innego niż własny punktu widzenia nie może być dobrym słuchaczem a tym samym dobrym rozmówcą.


Utrudnienia percepcyjne- trudno o efektywną komunikację jeżeli nie rozumiemy rozmówcy ponieważ ten mówi zbyt szybko, niewyraźnie artykułuje wyrazy, jąka się, etc.


Stereotypy- Chętniej słuchamy osób o wysokim statusie społecznym niż tych, których status jest niski. Jeżeli rozmówca posiada określone atrybuty wskazujące na wysoki status społeczny wówczas poświecimy mu więcej uwagi, okażemy więcej uprzejmości i chętniej zgodzimy się z jego poglądami. W sposób diametralnie inny będziemy traktować osobę, której status społeczny jest niski.


Wybiórczość uwagi- poważnym utrudnieniem jest koncentrowanie się jedynie na określonych faktach zamiast na całokształcie wypowiedzi. Jeżeli słuchacz całą swoją uwagę skupia na tym by zrekonstruować przebieg zdarzenia, które jest przedmiotem opowieści, może nie dostrzec innych ważnych aspektów.


Samopoczucie- sposób patrzenia na życie w dużej mierze zależy od uwarunkowań psychologicznych. Wartości, poglądy, cele wyznaczają ogólne i relatywnie stałe ramy natomiast stan psychofizyczny doraźnie zmienia sposób postrzegania zdarzeń.


Wymienione czynniki stanowią swoiste filtry, przez które przenika wypowiedź zanim zostanie odkodowana w umyśle słuchacza. Owe filtry, różne u poszczególnych osób, w różny sposób zniekształcają przekaz zawarty w wypowiedzi.


Co pomaga w procesie komunikacji?


1. Umiejętności, które odgrywają istotną rolę :


Umiejętność dostrzegania i rozpoznawania emocji innych ludzi
Umiejętność empatycznego rozumienia drugiego człowieka
Umiejętność zachowania tolerancji wobec odmienności innych
Umiejętność dostrzegania potrzeb innych ludzi
Umiejętność dostrzegania ich mocnych stron
Umiejętność spostrzegania sytuacji i wydarzeń z punktu widzenia drugiego człowieka
Umiejętność szanowania drugiego człowieka i jego bezwarunkowej akceptacji
Umiejętność rozwiązywania konfliktów, pomagania i współpracy


2. Komunikacja jest dobra, jeżeli cechuje ją:
- otwartość i przejrzystość, pozwalająca na ryzyko bezpośredniości i uczciwości we wzajemnych kontaktach;
- wzajemna troska, kiedy to każdy wie, że jest ceniony i dostrzegany przez drugą stronę;
- wzajemna zależność ;
- poszanowanie odrębności, pozwalające obu stronom na rozwój swych twórczych zamierzeń i indywidualności;
- wzajemne uwzględnianie potrzeb, tak by nic nie działo się kosztem którejś ze stron.


3. ZASADY DOBREJ KOMUNIKACJI


1.Zaczynaj zdania od JA lub MNIE
2.Wyrażaj swoje uczucia, myśli i przeżycia jasno, szczerze, uczciwie
3.Patrz rozmówcy w oczy
4.Mów wyraźnie
5.Zachowuj odpowiednią odległość od rozmówcy
6.Zachowuj zgodność gestów i wyrazu twarzy ze słowami


4. DOBRE ZWROTY (czyli jak mówić do siebie)


Opisowy, nie oceniający lub osądzający
Konkretny, nie ogólnikowy
Taktowny i życzliwy zarówno wobec mówcy, jak i słuchacza
Dotyczący konkretnych zachowań (nie osoby)
Zrozumiały, nie zawiły


Na koniec pragnę przypomnieć jak rozkłada się w procesie komunikacji przyjmowanie treści
ŚRODKI WERBALNE – 7% MOWA CIAŁA – 55% INTONACJA – 38%